Live @ Γυάλινο μουσικό θέατρο 30/1/2009

Το σκηνικό άλλαξε για τα καλά στις παραστάσεις του Φοίβου Δεληβοριά. Η πρώτη από της οχτώ πρεμιέρες με καλεσμένο τον Αργύρη Μπακιρτζή από τους Χειμερινούς Κολυμβητές δεν ήταν παρά η ένδειξη του τι θα επακολουθήσει και στις επόμενες 7.

Με ήχο απογαλακτισμένο από τον ηλεκτρισμό των παραστάσεων που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε, ο Φοίβος εμφανίζεται επί σκηνής με κοστούμι, ανάλογο των jazz μουσικών του μεσοπολέμου στην Αμερική. Σε ανάλογο στυλ και ο Κώστας Βαζούρας που «κλέβει» σχεδόν όλα τα κιθαριστικά μέρη, εισάγοντας τα επιμελώς στην jazz ηχητική του κουαρτέτου της παράστασης. Πότε με τη φλογέρα, πότε με το σαξόφωνο καταφέρνει να είναι ο frontman των μουσικών που παρατάσσονται στη, μεγάλη σε βάθος, σκηνή με τέτοιο τρόπο ώστε να δίνουν πλήρη ελευθερία κινήσεων στο Φοίβο και τον καλεσμένο του, καθώς και στην τραγουδίστρια του σχήματος. Και τι να πρωτοπείς γι'αυτή; Τρίτη συνεχόμενη συνεργασία της σε παράσταση του Φοίβου και αυτή τη φορά είναι σίγουρα καλύτερη από ποτέ. Οι κινήσεις της ταιριάζουν απόλυτα στην νοοτροπία της παράστασης και η ερμηνεία της σε ένα συγκεκριμένο κομμάτι καθηλώνει! To "Πόσο λυπάμαι" που πρωτοερμήνευσε η Σοφία Βέμπω μας διακτινίζει στην εποχή εκείνη, με τον πλέον πειστικό τρόπο. Ο Φοίβος δίπλα της με την κιθάρα, έχοντας συνεχώς κλειστά τα μάτια, την συνοδεύει στους βιωματικούς στίχους του Κώστα Γιαννίδη.

Ευχάριστη έκπληξη η επανεμφάνιση του "To'πα το κανα", δυναμική εκτέλεση στο πρωτόλειο "Με φλάουτα και κιθάρες" και εκτελέσεις με πάρα πολλούς jazz αυτοσχεδιασμούς και γεμίσματα για όλα σχεδόν τα τραγούδια που επιλέχτηκαν! Και για όσα θα θέλατε να ακούσετε, απλώς ζητήστε τα φωνάζοντας και ίσως εισακουστείτε! Κι αυτό δεν είναι σχήμα λόγου, αλλά πραγματικότητα! Οι 3,5 ώρες διάρκειας αυτής της πρεμιέρας με τα 4 encores αποδεικνύουν τις προθέσεις και τις διαθέσεις των μουσικών!

Hightlight της παράστασης δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από την απροσδόκητη και συγκλονιστική απόδοση του "Διπλοπαντρεμένου". Κομμάτι που επιμελλώς απέφευγε σε όλες τις εμφανίσεις του από το 2002 και μετά γιατί όπως έλεγε σε όσους το ζητούσαν ότι «δεν κολλούσε» με την παράσταση. Το πλήρωμα του χρόνου ήρθε και η θεατρική της απόδοση επί σκηνής στις "8 πρεμιέρες" αναδεικνύει το τραγούδι στο μέγιστο βαθμό του. Η επιλογή του ήχου στις ατμόσφαιρες του από το Μάνο Αθανασάκη πίσω από τα πλήκτρα κάνουν την ατμόσφαιρα υποβλητική, δίνοντας ό,τι ακριβώς λείπει από την στουντιακή εκτέλεση του 1998. Η νεκρική σιγή σε όλη τη διάρκεια του κομματιού μετατρέπει την παρουσιά όσων είναι εκεί σε κυριολεκτική μυσταγωγία...

Το ακρων άωτον βέβαια επικρατεί στην "Υβρεοπομπή" που αλλάζει μεν ενορχήστρωση, intro και grand finale, αλλά όχι και στίχους που κάνει τους πάντες να γελάνε σε κάθε βωμολοχία. Ακόμα περισσότερο όμως το γέλιο αντηχεί σε κάθε γωνιά του κατάμεστου θεάτρου, όταν στη "Γυναίκα του Πατώκου" αλλάζουν οι «ήρωες» της δημοσιότητας που παρελαύνουν στους στίχους, προκαλώντας αμηχανία και στους πιο πιστούς fan του Φοίβου! Όμως η πιο ευχάριστη νότα της βραδιάς είναι το ποτ πουρί από διαφημιστικά spot της δεκαετίας του 80 που παρουσιάζονται ως εισαγωγή στο 15λεπτο διάλειμμα της παράστασης, πριν την παρουσίαση του καλεσμένου.

Το soundmag θα είναι εκεί και στις 8 βραδιές για να σας μεταφέρει το κλίμα της παρουσίας κάθε καλεσμένου και με φωτογραφίες. Οσοι ξέρατε το Φοίβο με ηλεκτρισμό, θα σας καθηλώσει η αφαιρετική και ταυτόχρονα αυτοσχεδιαστική ενορχήστρωση όλων των κομματιών με πρωτομάστορες τον Σταμάτη Σταματάκη στο κοντραμπάσο και το Θάνο Χατζηαναγνώστου στα τύμπανα. Γιατί σε αυτή την παράσταση το rhythm section παίζει το πιο σημαντικό ρόλο, όπως ακριβώς συμβαίνει και στις jazz ενορχηστρώσεις! Οσοι πάλι νομίζατε πως ο Φοίβος είναι πολύ «ηλεκτρικός» για τα γούστα σας, είναι η πρώτη και καλύτερη ευκαιρία να αναθεωρήσετε. Επιλέξτε καλεσμένο και γραμμή για το Γυάλινο μουσικό θέατρο!

Παναγιώτης Στάθης

Φωτογραφίες: Βασίλης Γκόγκας

  Παρασκευή 30/1 - Αργύρης Μπακιρτζής

Εχοντας την πιο χαρακτηριστική φωνή έλληνα τραγουδιστή, ο Αργύρης Μπακιρτζής ένιωθε πολύ οικεία στη σκηνή αν και «νιώθω αμήχανα βλεποντας όλους σας, γιατί δεν αναγνωρίζω κανέναν σας! Σε όλες τις συναυλίες των Χειμερινών κολυμβητών τους ξέρω όλους, γιατί όλο οι ίδιοι και οι ίδιοι έρχονται!». Σε κάθε διάλειμμα μέχρι το επόμενο κομμάτι οι στιχομυθίες με το κοινό έκλεψαν τα φώτα από το Φοίβο και στράφηκαν πάνω στον καλεσμένο της βραδιάς. Κι αυτό είναι σίγουρα και το νόημα της παρουσίας των καλεσμένων, αφού παρουσιάζουν δικά τους κομμάτια που έφτασαν εκείνο το βράδυ αισίως τα 10! Για φινάλε κράτησε μια αναπάντεχη ερμηνεία στον "Καθρέφτη" του Φοίβου μετά από απαίτηση του κοινού δια βοής! Είχε προηγηθεί λίγα μόλις λεπτά μετά πριν η συμμετοχή του στην "Ομορφη πόρτα", που κέρδισε τις εντυπώσεις. Από δικά του ξεχώρισε η ευθυμία στο "Από το πάρκο στη Μυροβόλο" και η θεατρικότητα με τα σβηστά φώτα στο "Το πολλαπλό σου είδωλο" ως intro στο "Συχνάζεις στο μικρό καφέ". Για διασκευή επιλέχτηκε το "Να πεθάνεις" του Μάρκου Βαμβακάρη που προκάλεσε πολύ γέλιο στον κόσμο με την αυτοσαρκαστική ερμηνεία του Δεληβοριά και του Μπακιρτζή.

Για κερασάκι στην τούρτα ανέβηκε πάλι στη σκηνή για τελευταίο encore ο ακορντεονίστας των Encardia μαζί με το Φοίβο. Αφού είχε συνοδεύσει τον καλεσμένο της βραδιάς καθ'ολη τη διάρκεια των τραγουδιών που είχαν επιλεγεί, διάλεξε να τραγουδήσει το "Γλάρο" με το Φοίβο, που τον κοιτούσε αμήχανα χαμογελώντας, λόγω της ανατρεπτικής ερμηνείας του στο κομμάτι. Στιγμές που πραγματικά δεν επαναλαμβάνονται και θα μείνουν χαραγμένες σε όποιον επιλέξει κάποια από τις «πρεμιέρες».

Η ανακοίνωση του ονόματος του Παύλου Παυλίδη ως guest στις 8 πρεμιέρες του Φοίβου Δεληβοριά έδωσε μεγάλη χαρά στον μεγάλο κύκλο των θαυμαστών του μα γέννησε κάποιες αμφιβολίες για το κατά πόσο οι δύο καλλιτέχνες θα μπορούσαν να έχουν μια εμφανή διαδραστικότητα πάνω στην σκηνή. Το Γυάλινο μουσικό θέατρο φάνηκε εκείνο το βράδυ πραγματικά μικρό για να χωρέσει όλους όσους ήθελαν να έρθουν να τους δουν επί σκηνής να συμπράττουν. Δεν υπήρχε σημείο στο χώρο που να μην υπάρχει συνωστισμένος κόσμος, που κοιτούσε με μια δόση "ζήλειας" όσους είχαν επιλέξει να κλείσουν τραπέζι για τη δεύτερη αυτή "πρεμιέρα".

Όταν, όμως, ο Φοίβος παρουσίασε τον Παυλίδη όλα αυτά παραμερίστηκαν στις σκέψεις όλων. Τα χειροκροτήματα και οι φωνές του κόσμου ήταν τόσο ενθουσιώδη που νομίζαμε ότι ο Παύλος πλέον δεν ήταν ένας απλός guest. Εκείνος αρχικά ευχαρίστησε το Φοίβο για την πρόσκλησή του κι έπειτα αφού μας εκμυστηρεύθηκε ότι γνώρισε τους μουσικούς μόλις 2 ώρες πριν την έναρξη της παράστασης, ξεκίνησε την... πρόβα - όπως χαρακτήρισε, με τον «Ζεστό Αέρα».

Από την πρώτη στιγμή ήταν πάρα πολλοί αυτοί που ζητούσαν επίμονα τραγούδια από την προσωπική του δισκογραφία. Εκ των πραγμάτων δεν θα μπορούσε να ικανοποιήσει όλες τις «απαιτήσεις» αφού ο χρόνος του ήταν περιορισμένος. Ανάμεσα στα τραγούδια που επέλεξε να ερμηνεύσει ήταν «Το χαζοπούλι», «Οι περαστικές», «Άλλη μια μέρα», και «Πάρε με μαζί σου». Επίσης, παρουσίασε και ένα καινούριο, μακροσκελές τραγούδι με θέμα έναν... «ρουφιάνο ναύτη» και πραγματικά η ερμηνεία του ήταν συγκλονιστική καθώς τραγουδούσε a capella (προηγουμένως είχε διαπιστώσει πρόβλημα στον ήχο που άκουγε εκείνος από το monitor του), έπαιζε με τους ήχους και υιοθετούσε έντονα θεατρικά στοιχεία. Ήταν συνέχεια καθιστός στη μέση της σκηνής όμως αυτό δεν τον εμπόδιζε να παίζει τόσο αριστοτεχνικά την κιθάρα του και να εκφράζει τον εσωτερικό του κόσμο μέσω των στίχων του. Η μαγεία που δημιουργείται όταν βλέπεις τον Παυλίδη live έχει να κάνει με το γεγονός ότι τραγουδά λες και δεν υπάρχει κανείς γύρω του, άρα είναι πολύ εκφραστικός τόσο μέσω του βλέμματός του, όσο και στις κινήσεις των χεριών του και στα διαφορετικά ηχοχρώματα που εφαρμόζει στη φωνή του.

Παρασκευή 6/2 - Μάρθα Φριντζήλα

Δεν είχα δει ποτέ live την Μάρθα Φριντζήλα και η οπτική επαφή μου μαζί της περιοριζόταν μόνο σε λιγοστές φωτογραφίες και ελάχιστα videos μέσω Internet. Στο δεύτερο μέρος του προγράμματος το βράδυ της Παρασκευής, η συμπαθέστατη Μάρθα μάς υποδέχτηκε παρέα με τον Φοίβο και τον... κουμπάρο της Παναγιώτη Τσεβά στο ακορντεόν στη σκηνή του Γυάλινου Μουσικού Θεάτρου. Το απροσδόκητο ήταν ότι η υποδοχή μας εκ μέρους της έγινε μέσα στα κλάματα! Ο λόγος απλούστατος. Ξεκίνησαν τη σύμπραξή τους με το «Γιατί γλυκιά μου κλαις» οπότε η Μάρθα ανέλαβε να υποδυθεί την γλυκιά κοπελιά που κλαίει αλλά και να δώσει τη δική της ερμηνεία στο «γιατί κλαίει»: «Όχι για κάποιο λόγο απλά.. πάντα πιάνει!» Όταν ήρθε η σειρά της να τραγουδήσει στο 2^ο couplé του τραγουδιού εντυπωσιαστήκαμε από τη δυνατή και μεστή φωνή της. Συνεχίσανε μαζί με το «Ντε βρε γαϊδαράκο ντε» του Μάνου Χατζιδάκι - μια επιλογή που προκάλεσε μεγάλη έκπληξη αλλά και ζεστά χειροκροτήματα.

Όταν έμεινε μόνη της πάνω στην σκηνή, η εκφραστικότητα και η αμεσότητά της προς το κοινό ήταν εμφανέστατη. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου αφού η Μάρθα Φριντζήλα εκτός από τραγουδίστρια είναι και ηθοποιός και σκηνοθέτης. Αρχικά, θέλησε να ερμηνεύσει την «Περσεφόνη;» (προσοχή, με ερωτηματικό!), ένα τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου τον οποίο γνώρισε στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο πριν από αρκετά χρόνια. Στον υπόλοιπο «προσωπικό» της χρόνο στο πρόγραμμα ξεχώρισαν η ερμηνεία της μαζί με τον Παναγιώτη Τσεβά στο «Μην περιμένεις άδικα» του Μανώλη Χιώτη, η εξαιρετική της φωνή μα και ο αυτοσαρκασμός της για την γαλλική της προφορά στο «Τραγούδι των κανονιών» και η αφιέρωση του «Ερωτευμένος» στην παρευρισκόμενη Χαρούλα Αλεξίου για το οποίο τραγούδι αποκάλυψε ότι προοριζόταν για την ίδια αλλά τελευταία στιγμή ντράπηκε να της το δώσει.

Όταν στο encore ξαναβρέθηκε δίπλα στον Φοίβο, συνέχισαν με τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι. Η πιο συγκινητική στιγμή διαδραματίστηκε με τον Φοίβο, σαν άλλος Δημήτρης Χορν, να απαγγέλει στίχους από την «Οδό Ονείρων» και τη Μάρθα να τον ακολουθεί με το «Πουλί». Ήταν τόσο κατανυκτική η ατμόσφαιρα ειδικά με το ακορντεόν, που οποιαδήποτε ομιλία (από άτομα που προφανώς δεν είχαν πάρει είδηση τι συνέβαινε) ή οποιοσδήποτε θόρυβος δεν έπρεπε να είχαν κάνει την εμφάνισή τους. Από τα τραγούδια του Φοίβου, η Μάρθα Φριντζήλα διάλεξε το «Κάθε Σεπτέμβρη» που ταίριαξε γάντι στη φωνή της.

Πριν κλείσει η 3η πρεμιέρα του Φοίβου, οι δυο τους μοιράστηκαν τις εμπειρίες τους για στίχους τραγουδιών που έχουν «παρακουστεί». Μια η Ζωντανίνα, μια «κάτι κούσες», μια το «πέφτεις... ελάφι», ε δεν θέλαμε και πολύ να ξεκαρδιστούμε. Σε αυτή τη πρεμιέρα ο Φοίβος άλλαξε λίγο τη σειρά των κομματιών και μετέφερε σε ένα από τα encores το «Και του χρόνου». Οι πρεμιέρες όπως και οι εκπλήξεις, συνεχίζονται!

Σάββατο 7/2 - EnCardia

Ο Φοίβος έχει ξανασυνεργαστεί με το συγκρότημα των EnCardia με μικρά περάσματα των δεύτερων σε κάποιες live εμφανίσεις του πρώτου. Έχουν αποδείξει στο παρελθόν ότι έχουν αυτό που λέμε «χημεία» μεταξύ τους, οπότε η πορεία της 4^ης πρεμιέρας στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο ήταν κατά κάποιον τρόπο αναμενόμενη. Το «κατά κάποιον τρόπο» ξεπεράστηκε γρήγορα καθώς αυτό που ζήσαμε το βράδυ του Σαββάτου ήταν πέρα από την έννοια της λέξης «χημεία». Μια καταπληκτική συνεργασία βασισμένη σε χορό, μουσική, πολύ humor και έντονη διαδραστικότητα πάνω στην σκηνή. Tραγούδια που σε έσπρωχναν να χορέψεις, να θες να μάθεις τους στίχους για να τραγουδήσεις κι εσύ - έστω δειλά, στο ρυθμό του Βαγγέλη Παπαγεωργίου στο ακορντεόν, του Κώστα Κωνσταντάτου στα κρουστά, του Μιχάλη Κονταξάκη στην κιθάρα και του και του Δημήτρη Τσεκούρα στο κόντρα μπάσο.

Από τη πρώτη στιγμή οι EnCardia έδειξαν ότι.. ήρθαν για να μείνουν! Δεν φτάνει που γέμισαν τη σκηνή (4 μουσικοί/τραγουδιστές, μια τραγουδίστρια και δύο χορεύτριες - ζωή να ‘χουν!), έδωσαν έναν πραγματικό αέρα Κάτω Ιταλίας στη βραδιά και στο χώρο και έλεγαν αρκετά αστεία του στυλ «Ευχαριστούμε το Φοίβο που εμφανίστηκε μαζί μας, που ήρθε να συμμετάσχει στο πρόγραμμά μας». Μάλλον ήταν αρκετοί αυτοί που δεν γνώριζαν το συγκρότημα αλλά στο τέλος δεν νομίζω να έμεινε κάποιος ασυγκίνητος στις ενορχηστρώσεις, τις ξεχωριστές φωνές και το μπρίο του σχήματος σε τραγούδια όπως το «Pizzicarella mia», «Tarantella pizzica di San Vito» και το «Sta cala lu serenu delle stelle»!

Ο Φοίβος φαινόταν καλά μυημένος στον κόσμο της ταραντέλλας, τόσο που σαν να χάσαμε λίγο τη γνωστή του αμηχανία. Εντάξει δεν είπαμε ότι είχε και την δεξιοτεχνία των δύο κοριτσιών (Γιάννα Χαμαλέλη και Κωνσταντίνα Καλκάνη) και το ρυθμό τους αλλά δεν τα πήγε και άσχημα στην κινησιολογία! Μπράβο πάντως στις κοπέλες για την αντοχή τους να χορεύουν τόσο ευδιάθετες και να κάνουν επί αρκετά λεπτά στροφές χωρίς να ζαλίζονται! Κεφάτος και ο Φοίβος, όπως και όλοι οι υπόλοιποι «έπαιζε» με το μικρόφωνο, την Αναστασία Δουλφή και το κοινό. Και για πρώτη φορά σε αυτές τις πρεμιέρες παρέμεινε και τραγούδησε τόσα τραγούδια με καλεσμένο. Ανάμεσά τους ήταν τα «Αγάπη μου fidella» και «Sciur Padrun» (που στις κανονικές τους εκτελέσεις τραγουδούν ο Νίκος Πορτοκάλογλου και ο Αργύρης Μπακιρτζής αντιστοίχως), το «F...INE» στο οποίο συμμετείχε και το κοινό φωνάζοντας «Δεν είναι!!» και άλλα με ξεχωριστή «προφορά» κάτω Ιταλίας και πολλά χιουμοριστικά στοιχεία.

Σάββατο 14/2 - Κωστής Μαραβέγιας

Ο Κωστής Μαραβέγιας έχει ήδη το δικό του και μάλιστα φανατικό κοινό. Αυτό αποδείχτηκε περίτρανα στην εμφάνισή του στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο σε ρόλο guest στο πλευρό του Φοίβου Δεληβοριά. Μεγάλο ποσοστό νεαρόκοσμου είχε μαζευτεί από νωρίς και είχε στην κυριολεξία κατακλύσει κάθε τετραγωνικό εκατοστό των ειδικών τμημάτων για τους ορθίους. Τα τραπέζια ήταν επίσης ασφυκτικά γεμάτα απλά εκεί συναντούσες άτομα λίγο μεγαλύτερης ηλικίας.

Όταν άρχισε να ανεβαίνει η αυλαία ώστε να ξεκινήσει το δεύτερο μέρος του προγράμματος, ο Φοίβος και ο Κωστής (πάντα με το απαραίτητο αξεσουάρ του = το ακορντεόν του) μάς υποδέχτηκαν πολύ χιουμοριστικά με το «Παρτίδες (Βρε μάγκα το παράκανες)» του Μανώλη Χιώτη. Οι δύο καλλιτέχνες «βίωναν» τους στίχους αφού ο ένας απειλούσε τον άλλον να μην.. ξανακολλάει στην γκόμενα του! Η «αντιπαλότητα» συνεχίστηκε και μετά το τραγούδι αφού στοιχημάτιζαν -καθένας για λογαριασμό του- για ποιον ήρθαν όλα τα παρευρισκόμενα κορίτσια! Ο Φοίβος έμεινε με τον Κωστή σε ένα ακόμη ένα τραγούδι, το «Ονειρεύεσαι μηδενικά» το οποίο τελείωσε με ένα πολύ γρήγορο ska ρυθμό με τους καλλιτέχνες και τους μουσικούς να δίνουν τρομερή ενέργεια κι όμως να μην χάνουν νότα. Μέχρι και ... «ερωτική εξομολόγηση» έκανε στο Φοίβο - πάντα λόγω της ημέρας!!

Όταν ο Κωστής έμεινε μόνος του πάνω στην σκηνή, άρχισε να διατυπώνει απορίες του στυλ «Ποια και πού είναι η γυναίκα του Πατώκου» και «Γιατί λένε γυάλινο το Γυάλινο Μουσικό Θέατρο αφού μέσα είναι ξύλινο»! Έπειτα, είπε το «Δε ζητάω πολλά» αλλά όχι μόνος του. Όλος ο νεαρόκοσμος (και όχι μόνο) τον συνόδευσε τόσο σε αυτό όσο και στο «Oh bella ciao» σε συνδυασμό με το «Tu vuò fa l' americano». Γενικά ο Κωστής Μαραβέγιας, με κιθάρα, ακορντεόν ή καθόλου μουσικό όργανο είναι αεικίνητος. Χόρευε στους λατινογενείς ρυθμούς των τραγουδιών που επέλεξε να παρουσιάσει, ενθάρρυνε τους μουσικούς μιλώντας ιταλικά και ισπανικά και έπαιζε με το κοινό πετώντας αστείες ατάκες (τύπου «η μεγαλύτερη κατάκτησή μου είναι το Proficiency του Michigan») και εισπράττοντας ιδιαιτέρως κολακευτικά συνθήματα για τον ίδιο, τη μουσική και τη διάθεσή του.

Με τα «I´m going away» (σε άπταιστα «αγγλικά που μαθαίνει κανείς στην Ελλάδα») , «Στον δρόμο», το ερωτικό «Αρκεί να είμαστε μαζί» και το ρυθμικό «Δε με πείθεις» τελείωσε το πρώτο μέρος της συμμετοχής του. Στο encore ο Κωστής Μαραβέγιας με το ακορντεόν του πέρασε το προσωπικό του στυλ στο «Αυτή αυτή που περνάει» με το κοινό να ενθουσιάζεται και να μην υπάρχει ούτε ένα άτομο που δεν τραγουδούσε! Ο Φοίβος παρών με την κιθάρα του φαινόταν να απολαμβάνει αυτή τη συνεργασία κι εδώ που τα λέμε δεν θα είχε κανέναν λόγο να νιώθει το αντίθετο! Για επίλογο επέλεξαν ένα τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου με τίτλο «Οι μάγοι» και καταχειροκροτήθηκαν.

Άλλη μια επιτυχημένη πρεμιέρα στο Γυάλινο τελείωσε ενώ φαίνεται ότι η «ομοιοπαθητική» του Φοίβου Δεληβοριά φέρνει αποτελέσματα!

 

 

Παρασκευή 20/2 - Αρλέτα

 

Ήταν η πρεμιέρα στην οποία επικράτησε το αδιαχώρητο. Οι κρατήσεις είχαν ολοκληρωθεί από τις πρώτες ημέρες ανακοίνωσης του guest ενώ πολλοί ήταν αυτοί που κατά την είσοδο ενημερώθηκαν ότι απλά «δεν υπήρχε διαθέσιμος χώρος». Απόλυτα δικαιολογημένα γεγονότα όταν μιλάμε για την Αρλέτα. Αγαπημένη τραγουδίστρια και τραγουδοποιός που ανησυχήσε πολύ κόσμο όταν τέτοιο καιρό πριν ένα χρόνο είχε ανακοινωθεί ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας. Το ανέβασμα της αυλαίας με την έναρξη του 2^ου μέρους αποκάλυψε μια καρέκλα με μαξιλάρι και ένα μικρόφωνο που πάνω του δέσποζε ένας τεράστιος ηλίανθος. Η Αρλέτα εμφανίστηκε λίγα δευτερόλεπτα μετά, με φανερά σημάδια κόπωσης και δυσκινησίας - αποτελέσματα της περιπέτειας που αντιμετώπισε. Ήταν τόσο μεγάλη η συγκίνηση που η πλειοψηφία του κοινού την υποδέχτηκε όρθιο, χειροκροτώντας για αρκετή ώρα πράγμα που την εξέπληξε. Το εξέφρασε άλλωστε και η ίδια αργότερα: «δεν ήξερα πόσο πολύ με αγαπάτε».

Κατά τα τ' άλλα ήταν η ίδια. Η ίδια φράντζα μέσα στα μάτια, το ίδιο humor, ο αυτοσαρκασμός, η αξιοπρέπεια, ο τρόπος που τραγουδούσε και έπαιζε κιθάρα. Διηγήθηκε ιστορίες προλογίζοντας τα τραγούδια της, αλλά στάθηκε και σε μια άλλη, ξεχωριστή ιστορία: Το ταξίδι της στον άλλο κόσμο, πήγε και ήρθε κυριολεκτικά. Ευχαρίστησε δημόσια τους (παρόντες) γιατρούς της που έσωσαν το μυαλό, τη φωνή, την ύπαρξή της. Και μετά ο λόγος δόθηκε στη μουσική. Μαζί της δύο υπέροχοι μουσικοί σε κιθάρα (ένα περίεργο είδος κιθάρας σε εμφάνιση) και κρουστά/πνευστά, οι οποίοι καθ' όλη τη παραμονή τους στην σκηνή - πέρα από τις μουσικές τους δεξιότητες - βοηθούσαν σε ο,τιδήποτε χρειαζόταν την Αρλέτα..

Ξεκίνησε με «Τα μικρά παιδιά», ενώ συνέχισε με «Τα ήσυχα βράδια» που φόρτισε με ρομαντισμό την ατμόσφαιρα και κάποια άλλα όπως, το «Έρχεται κρύο», η αγαπημένη «Εκδρομή», το «Τσάι γιασεμιού», «Δρόμοι παλιοί» και «Μια φορά θυμάμαι». Στο τέλος τραγούδησε ένα νέο τραγούδι που μιλούσε για τα Εξάρχεια των δικών της αναμνήσεων σε στίχους Σάννυ Μπαλτζή. Ξέρω ότι δεν είναι ευγενικό εκ μέρους του κοινού να ζητούν επίμονα την εκτεταμένη παραμονή της Αρλέτας στην σκηνή όμως η αγάπη του γι' αυτήν το δικαιολογεί έστω και λίγο. Ο Φοίβος και οι μουσικοί του συνέχισαν το δικό τους πρόγραμμα αφήνοντάς την λίγο να ξεκουραστεί γιατί προφανώς το είχε ανάγκη.

Στο encore τα χειροκρότηματα και οι φωνές από ανθρώπους κάθε ηλικίας ξανάφεραν την Αρλέτα στην σκηνή που αυτή τη φορά είχε δύο καρέκλες. Οικοδεσπότης και guest (μεταξύ μας.. όχι και τόσο guest η Αρλέτα!) δίπλα δίπλα, με τον ηλίανθο ανάμεσά τους, να τους φωτίζει. Σαν μητέρα με γιο έμοιαζαν και το παραδέχτηκαν και οι ίδιοι. Είπαν μαζί τα «Πλατεία Αμερικής», το... κατηργημένο «Τραγούδι της δραχμής», τα «Batida de Coco» και «Μπαρ το Ναυάγιο» στα οποία καταγράφεται η εμπειρία της Αρλέτας στα μπαρ όπου πήγαινε και παρατηρούσε τον κόσμο. Η «Σερενάτα» τραγουδήθηκε με πρώτους στα φωνητικά όλους εμάς και την ίδια να κρατά τη δική της γατούλα - αυτή τη φορά σε μαριονέτα! Το τελευταίο τραγούδι θαρρώ πως ήταν συμβολικό. «Είμαστε αλάνια» του Βασίλη Τσιτσάνη με την Αρλέτα όρθια αυτή τη φορά, μας αποχαιρέτησε με το δικό της ξεχωριστό πείσμα: «Δεν την τρομάζουν οι φουρτούνες τη δική μας ράτσα»!!!  Ευχαριστούμε την Αρλέτα για το μάθημα ζωής που μετέδωσε! 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σάββατο 21/2 - Μάρω Μαρκέλλου

 

Η 8^η πρεμιέρα βρήκε τον Φοίβο να υποδέχεται ένα κορίτσι που ουσιαστικά εκείνος είχε πρωτοπαρουσιάσει δύο σεζόν πριν. Η Μάρω Μαρκέλλου τότε ήταν άπειρη αλλά με μεγάλη θέληση να δημιουργήσει. Τώρα έχει στα χέρια της τον πρώτο της δίσκο και αρκετά καλές κριτικές γι' αυτόν κυρίως λόγω της νεανικής δροσιάς που αποπνέουν τα τραγούδια της - όλα δικές της δημιουργίες. Όταν εμφανίστηκε στη σκηνή του Γυάλινου Μουσικού Θεάτρου στο κατά παράδοσιν 2^ο μέρος φαινόταν όπως ακριβώς και στο εξώφυλλο του δίσκου της: ένα ατίθασο αγοροκόριτσο. Το κοινό την υποδέχτηκε θερμά - φαντάζομαι ότι οι πιο πολλοί την είχαν συνδέσει με τις περσινές εμφανίσεις του Φοίβου απ' όπου είχαν ξεχωρίσει 2 τραγούδια της: «Η ομορφιά του θέλω» με το οποίο ξεκίνησε κι απόψε και ο «Scrooge McDuck» που τον κράτησε για τη δεύτερη φορά που εμφανίστηκε στο encore.

Την Μάρω -εκτός από τους μουσικούς του Φοίβου- συνόδευε στην κιθάρα ο Γιώτης Παρασκευαΐδης που συνεργαζόταν κι αυτός πέρσι με τον οικοδεσπότη και έδωσε ηλεκτρισμό στη βραδιά. Η ίδια κινήθηκε σε τραγούδια από τον προσωπικό της δίσκο που αν δεν κάνω λάθος πρώτη φορά παρουσιάζει ζωντανά. Όλα τα κομμάτια λες και ξεπήδησαν από ένα προσωπικό ημερολόγιο της δημιουργού και χαρακτηρίζονταν από ένα είδος ρομαντισμού και αυθορμητισμού αλλά με πολύ σύγχρονο στίχο - σχεδόν μακρινό από το μέσο όρο ηλικίας του κοινού. Ανάμεσά τους «Η πάντα διαθέσιμη νεράιδα», «Συνένοχος στην κρέπα», «Μα εγώ θα πάω για δουλειά», «Αργεί να ξημερώσει», «Ε δεν ήταν και τίποτα», «Ομοιοκαταληξία» και «Από μακριά κι αγαπημένοι» στο οποίο συμμετείχε και ο Φοίβος με το.. κλασικό πλέον σκονάκι του!

Η Μάρω, αυθόρμητη και αεικίνητη πάνω στην σκηνή, με λιτό, σχεδόν σπορ ντύσιμο προλόγιζε κάθε τραγούδι που ακολουθούσε αναφέροντας τον τίτλο και πραγματικά άκουσα αρκετούς στο τέλος του προγράμματος που εξέφραζαν θετικά σχόλια για συγκεκριμένα τραγούδια. Όπως αρκετοί ήταν κι αυτοί που ήξεραν τους στίχους και σιγοτραγουδούσαν μαζί της. Όταν ξανανέβηκε στη σκηνή, παρέα με τον Φοίβο είπαν το «Σκύλο στο Κολωνάκι» και πιστεύω ότι της ταίριαζε πολύ σαν επιλογή. Για έκπληξη μάς κράτησαν το «Γυφτάκι» του Τζίμη Πανούση που ούτως ή άλλως ανήκε στο πρόγραμμα του Φοίβου στο παρελθόν αλλά πρώτη (και τελευταία) φορά το ερμήνευσε στο πλαίσιο των πρεμιέρων και μάλιστα παρέα με την Μάρω.

Ωραία η παρουσία της Μάρως κι ακόμη πιο όμορφο το γεγονός ότι της δόθηκε η ευκαιρία και ο χρόνος να παρουσιάσει δικές της δημιουργίες και μάλιστα σε πολύ φιλόξενο περιβάλλον. Όλοι νομίζαμε ότι οι πρεμιέρες θα ήταν 8 αλλά τελικά με την παράταση έγιναν 10! Για να δούμε λοιπόν τη συνέχεια!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Παρασκευή 27/2 - Λουκιανός Κηλαηδόνης

Ο Φοίβος έχει πολλούς μουσικούς «μπαμπάδες» και φίλους. Από τους οποίους έχει πάρει ποικίλλα στοιχεία, και μαζί με τη δική του προσωπικότητα έχει τελικώς διαμορφώσει αυτό που είναι σήμερα. Ένας από αυτούς τους «μπαμπάδες» (χωρίς ίχνος προσβολής για την ηλικία) είναι και ο Λουκιανός Κηλαηδόνης. Ο συμπαθέστατος τραγουδοποιός με το γλυκό πρόσωπο παρά τα άσπρα του μαλλιά, έδωσε το παρών στην 1^η από τις δύο παρατάσεις του Φοίβου στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο ανοίγοντας ουσιαστικά την 9^η πρεμιέρα! Λουκιανός χωρίς πιάνο είναι σαν να λέμε μουσική χωρίς νότες άρα έστω κι αν έλειπε η τεράστια εφετζίδικη ουρά από το μουσικό όργανο, αυτό ήταν ικανότατο (χάρη στον χειριστή του βεβαίως βεβαίως) να... «κηλαηδήσει»!!

Το δεύτερο μέρος ξεκινά, κι ο «Λούκι» ντυμένος κι αυτός σύμφωνα με το κλίμα της παράστασης εμφανίζεται με σακάκι και άσπρο πουκάμισο να δίνει οδηγίες πώς πρέπει να είναι ένα τραγούδι «για ναν' τραγούδι»! Μαζί του λίγα λεπτά αργότερα και ο Φοίβος για το «Ένα γουρούνι λιγότερο» - κομμάτι που έχει οικειοποιηθεί αφού το είχε εντάξει στο πρόγραμμα αρκετών από τις προηγούμενες παραστάσεις του. Η αναπόληση του παρελθόντος συνεχίστηκε με τραγούδια όπως η «Ρίτα» που μεγάλωσε κι έγινε πλέον σωστή μαντάμ, το τραγούδι για τη κόρη του «Τζιν τζιν τζιν», η «Βουλιαγμένη» των αναμνήσεων, ο αχταρμάς των σχέσεων στο «Πού βαδίζουμε κύριοι;», ο ύμνος εις την επιμονήν «Θα δραπετεύσω» και η ανεπανάληπτη «Μαίρη Παναγιωταρά» με την απόγνωση των υποχρεώσεων ζωγραφισμένη στο βλέμμα της Πέννυς Μπαλτατζή!

Η πολύ μεγάλη δισκογραφία του Λουκιανού Κηλαηδόνη καθιστά πολύ δύσκολη την επιλογή τέτοιου αριθμού τραγουδιών όσος είναι και ο χρόνος που ορίζεται στον ρόλο του guest. Τα encores να είναι καλά που έγιναν δύο και απολαύσαμε τον καλλιτέχνη που μέσω της μουσικής του έχει καταφέρει να είναι ταυτόχρονα συνομήλικος διαφόρων ανθρώπων - ακόμη κι αν τους χωρίζουν διπλές και τριπλές δεκαετίες! Η ρομαντική «Decadenza», τα νοσταλγικά «Θερινά σινεμά», το ανασκοπικό «Φτωχός και μόνος cowboy», ο «Μαραγκός», το «Πάρτυ» με τους εκλεκτούς καλεσμένους, ο «Ύμνος των μαύρων σκυλιών». Καθ' όλη τη διάρκεια των encores ο Φοίβος συνόδευε τον αγαπημένο του φίλο στα φωνητικά ενώ όλοι οι παρευρισκόμενοι, ανεξαρτήτως ηλικίας και χώρου (τραπέζι ή μπαρ) συμμετείχαν ενεργά χειροκροτώντας και τραγουδώντας.

Είναι εντυπωσιακό πόσο άνετα μάς κάνει να νιώθουμε ο Κηλαηδόνης με τα τραγούδια και τη μουσική του. Γι' αυτό και δεν μου κάνει καμία εντύπωση που το Γυάλινο Μουσικό Θέατρο ήταν για μια ακόμη φορά γεμάτο ασφυκτικά. Από συζητήσεις έμαθα πως αυτός ο guest ήταν από τους πιο πολυαναμενόμενους και αρχικά πολλοί ήταν αυτοί που απογοητεύτηκαν όταν το όνομα του Λουκιανού Κηλαηδόνη δεν ήταν ανάμεσα στα ονόματα των 8 πρεμιέρων - λόγω δικών του υποχρεώσεων. Να' ναι καλά η παράταση, να' ναι καλά οικοδεσπότης και guest, να ποτίζουμε τη μνήμη μας με τόσο όμορφα και νοσταλγικά τραγούδια! Για το τέλος κράτησαν τα «Όταν σημάνει η ώρα» και «Όχι δε χωριζόμαστε». Υπέροχο κλείσιμο, έντονα φορτισμένο, για μια ακόμη υπέροχη πρεμιέρα.

 

 

 

Σάββατο 28/2 - Musica Ficta

 

 

Κατά την ανακοίνωση της παράτασης των πρεμιέρων ο Φοίβος ανήγγειλε την παρουσία των Musica Ficta, ενός συγκροτήματος που ξεχώρισε στο περσινό φεστιβάλ Schoolwave που όπως λέει και το όνομά του, πρόκειται για φεστιβάλ μαθητικών συγκροτημάτων. Έχω την εντύπωση ότι οι περισσότεροι δεν ήξεραν τους Musica Ficta, κάποιοι από αυτούς μπήκαν στη διαδικασία να τους μάθουν ψάχνοντας στο Internet και κάποιοι άλλοι έτρεξαν απλά στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο γιατί πολύ απλά ήταν η τελευταία πρεμιέρα του Φοίβου στον χώρο. Και δεν μιλάμε για τυχαία πρεμιέρα. Μιλάμε για την απόλυτη ταύτιση πρεμιέρας και λήξης!!

Τους Musica Ficta περίμενα πολύ trendy και για να είμαι ειλικρινής πιο πολύ σε στυλ hard rock ή heavy metal. Νόμιζα ότι κάπως έτσι θα τους πήγαινε η μόδα της εποχής. Σε κάτι πρόχειρο ή τελοσπάντων κοινό. Η πραγματικότητα με διέψευσε κατηγορηματικά και με έκανε να μείνω με ανοιχτό το στόμα. Οι λόγοι πολλοί και διάφοροι. Καταρχήν δεν βρίσκεις εύκολα σε τέτοιες ηλικίες άτομα να ασχολούνται με βιολί ή κόντρα μπάσο! Έπειτα, ο ήχος τους είναι τόσο ψαγμένος που τέτοια συμπεριφορά συναντάς μόνο σε λιγοστές περιπτώσεις φτασμένων συγκροτημάτων του εξωτερικού. Τρία άτομα, ο Απόλλωνας σε κιθάρα και πιάνο, η Ειρήνη στο βιολί και ο Ηλίας στο κόντρα μπάσο, γέμισαν το χώρο με ηχοχρώματα μυστηριώδη, ατμοσφαιρικά. Μια σκοτεινότητα ελκυστική, που σου κέντριζε το ενδιαφέρον, σε μετέφερε κάπου αλλού και περπατούσε πόντο πόντο στο κορμί σου. Ο χαμηλός φωτισμός ήταν κι αυτός μέρος του πλάνου. Ήταν άπειρες οι φορές που μου θύμισε σκηνικό από ταινία του Tim Burton.

Ξεκίνησαν καταπληκτικά με την ακουστική έκδοση του «Be your husband» από Nina Simone όπου μουσικά όργανα δεν υπήρχαν. Παρά μόνο φωνή και χτυπήματα χεριών. Ο Απόλλωνας στη μέση έχει μια ξεχωριστή φωνή. Είναι από αυτές που σου μένουν και θαρρώ πως δεν ταιριάζει σε οποιοδήποτε τραγούδι. Ταιριάζει όμως, ακριβώς στα τραγούδια που επέλεξαν να μας πουν και στο ύφος που τα συγκεκριμένα μουσικά όργανα προσδίδουν. Φυσικά και δεν γνώριζα κανένα κομμάτι τους, όμως δεν πειράζει. Η έκπληξη είναι κι αυτή ένας παράγοντας για να νιώσεις κάποια πράγματα πιο έντονα! Βέβαια κρυφοκοίταξα στο τέλος το setlist για να έχω μια ιδέα! «Perfect Toys», «The whore», «Lullaby for a freak», «Love me, Hate me», «Milkshake», το δυνατό «I wanna play with you», «Arrogant man», «Monsters» και μια έκπληξη: Το «Ήταν καμάρι της αυγής» του Μάνου Χατζιδάκι από τον Ματωμένο Γάμο, σαφής επιρροή του συγκροτήματος πράγμα που άλλωστε δηλώνουν και τα μέλη. Απίστευτη η δυναμική του συγκροτήματος, σπαρακτική σε στιγμές η φωνή του Απόλλωνα, ενώ όταν συμμετείχαν με φωνητικά και τα υπόλοιπα μέλη το αποτέλεσμα ήταν ακόμη καλύτερο. Μας επιφύλαξαν και μια έκπληξη! Το τραγούδι «Elephant» ερμήνευσε ως guest  (των guests) η Mary από τους «Mary and the boy» - άλλη μια εκφραστική νεανική φωνή.

Κατά τη σύμπραξή τους με τον Φοίβο που από την πρώτη στιγμή δήλωσε θαυμαστής τους, ήταν πιο ανάλαφροι. Σεμνοί χωρίς κάποιο σημάδι υπεροψίας, έδωσαν μια δική τους εκδοχή στο «Αυτή που περνάει» ενώ μάς ξάφνιασαν με ένα ασυνήθιστο μάθημα αγγλικών. To «Sex Bomb» του Tom Jones σε κανονικά αγγλικά από τον Απόλλωνα και σε ακριβή μετάφραση από τον Φοίβο! (Σεξοβόμβα σεξοβόμβα πόσο πολύ με σεξουαλίζεις!!)

Ειλικρινά εκπλήσσομαι (πολύ ευχάριστα) για την πορεία αυτών των νεανικών συγκροτημάτων που ουσιαστικά έκλεισαν την πόρτα στο ρεύμα της εποχής και έφτιαξαν κάτι καινούργιο, δικό τους. Κι αν έχουν τέτοια δείγματα σε τέτοια ηλικία, φανταστείτε τι θα γίνει στη συνέχεια! Ο καλύτερος τρόπος για να κλείσει ένας πολύ επιτυχημένος κύκλος παραστάσεων με την προβολή ενός νεανικού σχήματος που ατενίζει με αισιοδοξία το μέλλον!

Η 10^η και τελευταία πρεμιέρα του Φοίβου στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο εκτός από τους guests έφερε και τη Θεία Δίκη στον οικοδεσπότη! Επιτέλους πήρε το μάθημά του για τις επαναλαμβανόμενες βωμολοχίες μέσω ενός συγκεκριμένου τραγουδιού. Επιτέλους βρέθηκαν κάποιοι να αντιδράσουν και να τον τιμωρήσουν. Πρώτα πρώτα οι μουσικοί του που σταμάτησαν να παίζουν το θέμα της Υβρεοπομπής και σήκωσαν ταμπέλες αντιδρώντας για τα λεγόμενα. «Αίσχος», «Ντροπή», «Όνειδος», «Βλάσφημε»!! Έπειτα ένα ζευγάρι «ηλικιωμένων» που απείλησαν να τον κάνουν «ντα» αφού με αυτά που έλεγε δεν σεβόταν «τα παιδιά μας»! Και αφού ο Φοίβος - αν και έκπληκτος - συνέχισε τις άσεμνες πράξεις, ο παππούς δεν άντεξε! Όρμησε στη σκηνή, κι άρχισε να τον κυνηγάει για να τον δείρει με ένα σφυρί από αφρολέξ! Τα καλά της Αποκριάς, τα ευτράπελα της τελευταίας ημέρας, μια έκπληξη της ομάδας foidel που προκάλεσε πολλά γέλια και βρήκε απροετοίμαστο τον Φοίβο. Τέλος για τις πρεμιέρες, τώρα θα ξεκινάμε... από τη δεύτερη μέρα!!