Μακάρι όλοι οι καλλιτεχνικοί κύκλοι να έκλειναν και να άνοιγαν έτσι. Το “Ire Works” ήταν ένα άνισο album. Περιέκλειε μέσα του όλη την αβεβαιότητα και την αγωνία που έφεραν μαζί τους οι αλλαγές στο line up των Dillinger, καθώς και τις προσωπικές διαφωνίες των επί χρόνια μελών. Ήταν το “St. Anger” τους, σαν να λέμε. Βέβαια, επειδή οι ίδιοι είναι γεννημένοι καλλιτέχνες και όχι απλά recording musicians, κατάφεραν ακόμα και εν μέσω φουρτούνας, να φιλτράρουν την ολόδική τους μουσική έκφραση και να δώσουν στο album μια ιδιαίτερη γοητεία. Το γεγονός όμως παραμένει ότι σημάδεψε ένα τέλος εποχής και όσες ωραίες στιγμές και να μας έδωσε, άλλο τόσο μας μπέρδεψε.

    Από τότε, οι Weinman / Puciato στάθηκαν ξανά στα πόδια τους, δεν άφησαν πολύ χρόνο να πάει χαμένο, προμήνυσαν το πιo metal album τους και ένας αέρας αισιοδοξίας ερχόταν από το στρατόπεδό τους. Από τη μια πλευρά, οι fans δεν ανησυχούσαν – είναι αξιοσημείωτη η εμπιστοσύνη που τους έχουν – αλλά από την άλλη, δεν έλειψαν και οι εκπλήξεις, ειδικά με την αποχώρησή τους από τη Relapse Records, που τόσο είχαν συνδεθεί από πλευράς business και αισθητικής τόσα χρόνια και την προσχώρησή τους στην extreme metal γαλλική Season Of Mist.

    Αυτό που έμενε να τσεκαριστεί, ήταν αυτό που μετράει πάντα περισσότερο από όλα, το τελικό αποτέλεσμα. Λίγες φορές μέσα στη χρονιά θα φτάσει album σε τόσο ανυπόμονα χέρια όσο αυτό και μετά από τις πολλές απαιτούμενες ακροάσεις – προϋπόθεση για δίσκο Dillinger – αυτό που μας μένει είναι το αίσθημα της υπερπλήρωσης. Όσα περιμέναμε, όσα μας είχαν συνηθίσει, όσα πιστεύαμε ότι θα βρούμε, είναι εδώ. Τα υπεργρήγορα σπαστικά math περάσματα – ίσως με λίγο περισσότερο blastbeat – τα τραγουδιστά σημεία που δεν ξεχνάς ποτέ μετά την πρώτη ακρόαση – που εδώ ευτυχώς δε θυμίζουν τόσο κραυγαλέα Faith No More – η αψεγάδιαστη απόδοση σε θέματα που είναι αδύνατον να παιχτούν – πάντα μου έκανε εντύπωση πως βρίσκουν τέτοιους drummers – βρίσκονται σε αφθονία αλλά με μια σημαντική διαφορά. Είναι όλα βαλμένα σε τραγούδια, όχι απλά το ένα μετά το άλλο. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι δε θα πει κανείς «πρόσεξε τα diverse σημεία στο δίσκο», ή «όλα τα λεφτά είναι τα καθαρά refrain», αλλά «σκοτώνει η blastbeat αλλαγή με τραγουδιστό σημείο στο “Widower”, «δε μπορώ να βγάλω από το κεφάλι μου το “Gold Teeth On A Bum”, ασταμάτητο το “Chinese Whispers”». Όλα εξυπηρετούν τα τραγούδια και ώστε να λειτουργούν σαν αυτόνομες οντότητες.

    Η συμμετοχή του Mike Garson (avant garde πιανίστας, έχει συνεργαστεί με David Bowie, Nine Inch Nails) προσθέτει μια πινελιά αποδοχής για τους Dillinger, που οι ίδιοι δεν έχουν ανάγκη, το “Option Paralysis” είναι ένα album με την παραδοσιακή έννοια του όρου (συλλογή τραγουδιών, that is) και εφόσον το κατάφερε αυτό το συγκρότημα που η ελευθεριάζουσα έκφραση είναι το δυνατό του σημείο, κανείς δεν έχει πλέον δικαιολογία.

Γιάννης Καψάσκης