Τι να εννοεί άραγε η Norah Jones με αυτόν τον τίτλο; Μήπως στο ρομαντικό φθινόπωρο, που τόσο soundtrack-ικά έχει ντύσει με τη μουσική της; Άλλωστε, όταν εμφανίστηκε ξαφνικά 7 χρόνια πριν και άλωσε τα βραβεία Grammy με το “Come Away With Me” ντεμπούτο της, ήταν το εύθραυστο jazz crooning της φωνής της που είχε κλέψει τις καρδιές όλων. Ή μήπως αναφέρεται σε κάτι πιο σκοτεινό όπως την πτώση από την κορυφή; Τελευταία έχει αφήσει πίσω της την ασφάλεια της μουσικής φόρμας που την έκανε διάσημη και πειραματίστηκε με την punk μπάντα της, τους El Madmo.

    Αυτό που γίνεται αμέσως προφανές είναι ότι η Jones αποστασιοποιείται από το γνωστό καθοδηγούμενο από το πιάνο στυλ των 3 πρώτων albums. Υπάρχουν βέβαια 2-3 κομμάτια που παραπέμπουν εκεί, όπως τα “Chasing Pirates” και “Even Though”, αλλά ο κυρίαρχος ήχος αυτή τη φορά είναι κιθαριστικός. Η συνεργασία της με τον παραγωγό Jacquire King, που έχει λιώσει τις κονσόλες ηχογραφώντας με τον Tom Waits άφησε αποτύπωμα στο ύφος του δίσκου, με τα στακάτα φωνητικά τους rock ρυθμούς και φυσικά τις ακέραιες κιθάρες.

    Η μέχρι πρότινος μπάντα της Jones έχει διαλυθεί, σαν αποτέλεσμα του χωρισμού της ίδιας και του αρραβωνιαστικού και μπασίστα Lee Alexander και αυτό αντικατοπτρίζεται στους πιο σκληρούς στίχους και στις αναφορές στη χαοτική συναισθηματική κατάσταση ενός χωρισμένου Νεοϋορκέζου. Στα highlights του δίσκου, βρίσκουμε τα “It’s Gonna Be”, “Stuck”, “December” και οπωσδήποτε το καινούριο southern έδαφος για τη Jones του “Tell Yer Mama”.

    Πλέον στα 30 της, η κόρη του Ravi Shankar, δε χρειάζεται ούτε το δεκανίκι των Grammies, ούτε την κληρονομιά του πατέρα της και με όπλα το έμφυτο ταλέντο αλλά και την καλλιτεχνική της γοητεία, πατάει στα πόδια της.

Γιάννης Καψάσκης