Οι The Scaramanga Six είναι οι outsiders των outsiders. Ένα ‘evil pop’ group όπως τους ονομάζει ο τοπικός Τύπος του Huddersfield από όπου προέρχονται, που αποτελείται από μερικά μέρη Queen, μερικά άλλα Queens Of The Stone Age, και πολλά ακόμα από κάτι διαφορετικό. Αυτό το κινηματογραφικό art rock συνδυάζει δυναμικές κιθάρες με ορχηστρικά μη rock όργανα και σε τελική ανάλυση δημιουργεί κάτι συναρπαστικό, αρκετά ιδιαίτερο και κυρίως, με πάρα πολλές πιθανότητες να οδηγήσει τον ακροατή στο repeat.

    Θα μπορούσε κάποιος να κριτικάρει τους ‘Six – οι οποίοι by the way αποτελούνται από 5 μέλη – ότι φτιάχνουν υπερβολικά ‘φορτωμένη’ μουσική, δύσκολη να απορροφηθεί, αλλά δε μιλάμε για ένα συγκρότημα που γράφει για το ραδιοφωνικό airplay. Είναι περισσότερο ένα σχήμα που για πολύ καιρό παλεύει να κρατηθεί μακριά από τα πλοκάμια της βιομηχανίας και τα έχει καταφέρει περίφημα, δημιουργώντας albums που σε κάνουν να κουνιέσαι από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό, αλλά ταυτόχρονα, είναι το εμπορικό προϊόν που καμιά πολυεθνική δεν ενδιαφέρεται να πουλήσει. Στα highlights του φετινού “Songs Of Prey” με άνεση φιγουράρουν τα “I Didn’t Get Where I Am Today”, με το Maximo Park-ish πιάνο του και τα fuzzαριστά riffs, το “Back To School” με το anthem-ικό του ύφος και οπωσδήποτε οι λαμπρές στιγμές του τραγουδιστή Steven Morricone, τα “You Should Have Killed Me When You Had The Chance” και “By-Product”.

    Το “Songs Of Prey” είναι pop (popular) μουσική που όχι μόνο δεν ακούγεται εύκολη και εμπορικά κατευθυνόμενη, αλλά ο έντονος indie alternative αέρας της, της δίνει stadium rock αύρα, από εκείνη που σε κάνε να θες να υψώσεις τη γροθιά στον αέρα και να την ακούς ξανά και ξανά.

Γιάννης Καψάσκης