Πρώτη φορά γι' αυτή τη σεζόν βρέθηκα σε μια καθαρά ανδροκρατούμενη παράσταση καθώς μουσικοί και ερμηνευτές δεν πλαισιώνονται από καμία γυναικεία παρουσία - οι γυναίκες στο κοινό, όσο δυνατά κι αν τραγουδούν, δεν πιάνονται φυσικά! Στην κεφαλή του σχήματος συναντάμε τον αξεπέραστο Πάνο Κατσιμίχα με φυσαρμόνικα ή άνευ και τον Μάνο Ξυδού να σιγοντάρει με τον δυναμισμό και την χαρακτηριστική του φωνή.

Μεγάλη φυσιογνωμία ο Πάνος Κατσιμίχας που κατά κοινή παραδοχή (τουλάχιστον της πλειοψηφίας) μαζί με τον αδερφό του Χάρη δημιούργησαν μια νέα εποχή στο ελληνικό τραγούδι. Δεν είναι λίγοι αυτοί που μετέπειτα ασχολήθηκαν με τη μουσική με αφορμή κάποιο τραγούδι τους, δεν είναι λίγοι άλλοι που συνδύασαν μερικές από τις πιο σημαντικές στιγμές (θετικές ή αρνητικές) της ζωής τους με κάποιον από τον στίχο τους. Από την άλλη, ο Μάνος Ξυδούς προέρχεται από το... «πιο χύμα ελληνικό συγκρότημα» - κατά δήλωσή του - τους Πυξ Λαξ. Αυτοί κι αν σημάδεψαν τα εφηβικά και νεανικά μας όνειρα με τη μουσική τους! Η συνεργασία μεταξύ Πάνου και Μάνου (ωραίο λογοπαίγνιο θα γινόταν!) δεν ξεκίνησε φέτος. Όμως η χημεία μεταξύ τους έγινε ακόμη πιο δυνατή γι' αυτό άλλωστε συνεχίζουν μαζί και φέτος.

Στην είσοδο και στον κυρίως χώρο του πάντα φιλόξενου Γυάλινου Μουσικού Θεάτρου θα βρείτε αμέτρητα δισέλιδα φυλλάδια με αρκετές πληροφορίες για την παράσταση που παρουσιάζεται εκεί κάθε Παρασκευή και Σάββατο. Το πιο σημαντικό όμως στοιχείο αυτού του φυλλαδίου είναι η εκ βάθους εξομολόγηση του εικονιζόμενου στο εμπροσθόφυλλο Πάνου Κατσιμίχα. «Τα τραγούδια της καρδιάς μου» ονομάζει την βραδιά και μέσα από μερικές αράδες λόγια τεκμηριώνει τον τίτλο αυτό ενώ προετοιμάζει το κοινό που δίνει ή πρόκειται να δώσει το παρών στις παραστάσεις του.

Οι γραπτές σκέψεις του Πάνου στο φυλλάδιο, το έλεγαν καθαρά: «Δεν υπάρχουν πρώτοι, δεύτεροι και τρίτοι ρόλοι σ' αυτή τη μουσική παράσταση. Καθένας κάνει αυτό που πρέπει, την ώρα που χρειάζεται». Πραγματικά δίνεται αρκετός χώρος στους Μάνο Λυδάκη, Πάρη Γκαγκαστάθη και Τόλη Φασόη. Ο πρώτος βρίσκεται διαρκώς στην σκηνή καθώς επιδίδεται και σε κιθαριστικές και φωνητικές συμμετοχές καθ' όλη τη διάρκεια του προγράμματος. Κάνει την έναρξη με το «Λουλούδι του δάσους» των Apurimac (χωρίς όμως την συμμετοχή του Πάνου) και συνεχίζει - εκτός των άλλων - με μια μικρή προτίμηση σε τραγούδια της σχολής του Θάνου Μικρούτσικου, όπως «William George Allum» και η παράτολμη χωρίς τα επιβλητικά πλήκτρα του δημιουργού έκδοση του «Οι 7 νάνοι στο s/s Cyrenia» που το μετέτρεψε σε ένα σχεδόν διαφορετικό τραγούδι.

Ο Πάρης Γκαγκαστάθης αρκετές στιγμές καθόταν πίσω από τα δικά του πλήκτρα και όντας στον φυσικό του χώρο γέμιζε τα τραγούδια με τις δικές του νότες. Συχνά πυκνά έπιανε το μικρόφωνο για να ερμηνεύσει κομμάτια με ξένο στίχο όπως το ξεσηκωτικό «Killing in the name of» των Rage Against The Machine και το πάντα επίκαιρο «Comfortably Numb» από τους Pink Floyd. Στο τελευταίο, το μεγάλο videowall πίσω από την σκηνή γέμισε με αποσπασματικά projections με animations από την ταινία - μουσικό έπος «The wall». Σε αυτό το σημείο να τονίσω ότι έγινε πολύ καλή δουλειά στον τομέα των projections αφού προβάλλονταν συχνά διάφορες εικόνες κινούμενες και μη.

Τον Τόλη Φασόη γνώριζα μόνο από τις στιχουργικές του συμμετοχές (και ουσιαστικά «μεταμορφώσεις» τραγουδιών) σε δίσκους των Πυξ Λαξ. Μην ξεχνάμε τις υπάρχουσες συνεργασίες με τους 2 επικεφαλής της παράστασης και βέβαια τους Sharp Ties με το «Get That Beat»! «It's the end of the world as we know it», «Blister in the sun» και «Passenger» επέλεξε να ερμηνεύσει με έναν δικό του ξεχωριστό τρόπο που νομίζω ότι έμεινε αξέχαστος στο κοινό. Προσωπικά δεν ξέρω πώς να τον χαρακτηρίσω, θα αρκεστώ όμως στο σχόλιο του Πάνου Κατσιμίχα: «Ο άνθρωπος είναι Θεός, Το'χει, το'χει»!

Όπως όλα τα μεγάλα προγράμματα, έτσι κι αυτό αποτελείται από δύο μέρη. Στο πρώτο η ατμόσφαιρα είναι πιο αμήχανη για τα πρώτα λεπτά, πράγμα απολύτως κατανοητό λόγω προσαρμογής και εγκλιματισμού στο χώρο. Τα «Προσωπικές οπτασίες», «Για ένα κομμάτι ψωμί», «Το κλειστό δωμάτιο», «Σαντορίνη» και το αριστουργηματικό «Υπόγειο» του 1930 (!!) ήταν αρκετά για να ζεστάνουν το κλίμα. Μάθαμε και την ιστορία για την «Αγάπης μαχαιριά» (το αφήνω έκπληξη για όλους εσάς που θα πάτε) και θυμηθήκαμε το μελαγχολικό «Μάρκος και Άννα» από το πρωτοτύπως ιταλικό τραγούδι του Lucio Dalla. Η οθόνη γέμισε με ένα τεράστιο κατακόκκινο φεγγάρι στη «Μοναξιά του σχοινοβάτη». Ο Μάνος Ξυδούς εκπροσώπησε τραγούδια από την λαμπρή εποχή των Πυξ Λαξ που έγραψαν ιστορία. «Εσύ εκεί» με την απίστευτη ερμηνεία του αλλά και «Ακόμα τραγουδώ», «Σ' αγαπώ», «Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο», «Δεν θα δακρύσω πια για σένα» κλπ στο δεύτερο μέρος.

Λίγο πριν το διάλειμμα και με αφορμή τα 40 χρόνια από την διάλυση των Beatles ένα mini αφιερωματάκι (με το αντίστοιχο projection) δυο τραγουδιών στο πιο διάσημο συγκρότημα όλων των εποχών. Για το δεύτερο μέρος κρατήθηκαν τα «Καλό ταξίδι», «Ανόητες αγάπες», «Μη γυρίσεις», «Νύχτωσε νύχτα» και το απόλυτα χορευτικό «Ρίτα Ριτάκι»  που ώθησε κάποιους από τους όρθιους αριστερά και δεξιά του χώρου να χορέψουν. Για encore «Don't worry - Be happy» με τις απαραίτητες αστείες προσθήκες του Πάνου Κατσιμίχα και τελειωτική σφραγίδα το «Knockin' on Heaven's Door» με τον ίδιο να μιμείται χαριτωμένα τη φωνή του Bob Dylan.

Δεν ξέρω πως πέρασε τόσο γρήγορα η ώρα και φτάσαμε στις 02:15 τα ξημερώματα που σήμανε και το τέλος της μουσικής παράστασης. Αν θα μπορούσα με μια μόνο λέξη να την χαρακτηρίσω, αυτή μάλλον θα ήταν η «νοσταλγία». Επιστροφή στο παρελθόν αφού δεν υπήρξε ούτε ένα τραγούδι από τις πιο πρόσφατες δισκογραφικές δουλειές των Πάνου Κατσιμίχα και Μάνου Ξυδού. Δηλαδή μέχρι και οι διασκευές όλων των συντελεστών είχαν αυτό το άρωμα του παρελθόντος.. Δεν ξέρω πόσο ενθαρρυντικό είναι αυτό για το παρόν και το μέλλον της δισκογραφίας, πιθανότατα όμως κρύβει κάποιον ελαττωματικό μηχανισμό μέσα του. Εμένα μου αρκεί που πέρασα υπέροχα και απόλαυσα τραγούδια που μπορεί και να έχουν διαμορφώσει την στάση ζωής που έχω υιοθετήσει στην ύπαρξή μου. Οι αντιδράσεις του κόσμου έδειξαν ομοιοπαθούντες και χαίρομαι πολύ γι' αυτό.

Ιωάννα Τσιφετάκη

Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας / Ιωάννα Τσιφετάκη