Οι Τρίτες στο Κύτταρο συνδυάζουν το παλιό με το καινούργιο. Έχουν μουσική ελληνικού 80s και 90s συνδυασμένη με το ραπ του σήμερα και μερικές από τις καλύτερες poprockιές της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. Όλα αυτά έρχονται σε συνάρτηση με το όνομα της παράστασης: «Don't Worry... Be Happy» γιατί ένα καλό κριτήριο για να είμαστε ευτυχισμένοι και να αφήνουμε τα προβλήματα της καθημερινότητας πίσω είναι όταν ακούμε τη μουσική που μας αρέσει και μας εκφράζει.

Αυτό ακριβώς έχουν αποφασίσει να κάνουν η Ελένη Δήμου με την παρέα της και πιστέψτε με, το κάνουν με την καρδιά τους. Το πρόγραμμα ξεκινά λίγο πριν οι δείκτες του ρολογιού δείξουν 23:00 και για πρώτη φορά στη ζωή μου σε συναυλία βλέπω τους μουσικούς να ανεβαίνουν στη σκηνή ένας ένας και να συστήνονται από μόνοι τους. Πολύ ενδιαφέρουσα κίνηση γιατί σου μένει ποιος είναι ο καθένας και τι ακριβώς κάνει.

Η εμφάνιση της Ελένη Δήμου γίνεται σχεδόν αθόρυβα αφού στέκεται διακριτικά πίσω από τα μουσικά όργανα, στο βάθος της σκηνής και όταν τα φώτα χαμηλώνουν ακούγεται η στιβαρή φωνή της να τραγουδά το «Καλή μου Ελένη» του 2006. Κοιτά τον τοίχο γιατί εκεί, μέσω slides, εμφανίζεται ο ψηφιακός της εαυτός να τραγουδά και να της απαντά. Εντυπωσιακό γεγονός που επαναλήφθηκε ακόμη 2-3 φορές κατά τη διάρκεια του προγράμματος σε διαφορετικά τραγούδια φυσικά με  την προβολή videoclip από την προσωπική της καριέρα.

Στη συνέχεια όλοι οι συντελεστές (είναι και πολλοί!!) ανεβαίνουν στην σκηνή για μια διασκεδαστική εκδοχή του «Don't Worry... Be Happy» στο οποίο καθένας από αυτούς λέει από μια στροφή - ειδικά προσαρμοσμένη στο προσωπικό του στυλ. Κατά τη διάρκεια της βραδιάς συναντιούνται αρκετές φορές όλοι μαζί για να διασκευάσουν και να συνδυάσουν μέρη τραγουδιών όπως «Αν σ' αρνηθώ αγάπη μου», «Live is Life», «Get Up Stand Up», «Fragile», «Imagine», «Dust In The Wind», «Hit The Road Jack» μέχρι και την «Συννεφιασμένη Κυριακή» κ.α. που μπορεί φαινομενικά να μην ταιριάζουν και τόσο, όμως εκείνοι προσπαθούν να βρουν έναν τρόπο και συχνά τα καταφέρνουν. Η μη ύπαρξη διαλλείματος όμως, κουράζει λίγο αφού το συνολικό πλήθος των τραγουδιών είναι πολύ μεγάλο και συνεχώς εναλλάσσονται..

Το δίδυμο των ξεσηκωτικών DF ή αλλιώς Delirium Framboise ή κατά κόσμον Batmanos και Captain Nyx εισβάλλει στο πρόγραμμα με rap, reggae και hip hop διαθέσεις. Πέρα από τις ικανότητές τους στα πνευστά μουσικά όργανα είναι πολύ ρυθμικοί στα δικά τους τραγούδια. «Free Your Mind», «Señorita», «Σύννεφα», «Σακάκι» κ.α. μα και στην έντονη διαμαρτυρία με samples από το ένδοξο «The Wall» των Pink Floyd. Ο νεαρόκοσμος του κοινού τους απόλαυσε πάρα πολύ κι εγώ με τη σειρά μου θαύμασα το κέφι τους και αυτό το στοιχείο που σχεδόν ζηλεύω σε όλους τους ερμηνευτές ραπ και hip hop μουσικής: την ευγλωττία.

Ο... εναλλακτικός - σύμφωνα με το Δελτίο Τύπου - Παναγιώτης Τσακαλάκος ήταν πιο πολύ ροκ επιπέδου με ζωντανή έκφραση στην ερμηνεία του. Μάθαμε ότι ετοιμάζει και προσωπικό δίσκο από τον οποίο είπε το «Love Affair» - αν κατάλαβα καλά! Συμπαθητική φυσιογνωμία δίπλα του και η νεαρή τραγουδίστρια Ίρις - μέλος των DF (ευτυχώς η παράλειψή μου να συγκρατήσω το όνομα  βρήκε ανταπόκριση και βοήθεια κι ευχαριστώ γι' αυτό) στα γεμίσματα των φωνητικών δίπλα στην Ελένη Δήμου και τον Παναγιώτη Τσακαλάκο αλλά και στην ερμηνεία διασκευών κατά τη διάρκεια του προγράμματος.

Η εμφάνιση του Γιώργου Γκικοδήμα στην σκηνή με έκανε να αφιερώσω σχεδόν τρία λεπτά στο να ψάχνω «πού τον ξέρω». Θα είμαι ειλικρινής μαζί σας και οφείλω να ομολογήσω ότι σχεδόν ούρλιαξα όταν διαπίστωσα ότι είχα μπροστά μου ένα από τα δύο μέλη των άλλωτε O.P.A.!! Πέρα από τις αλλαγές του προσώπου που οφείλονται στη φυσική ροή του χρόνου, ειλικρινά σαν να μην πέρασε μια μέρα από πάνω του. Το ντύσιμό του κραύγαζε ότι ερχόταν από άλλη εποχή, ειδικά το φαρδύ παντελόνι του που παρέπεμπε στο στυλ του McHammer. Χαίρομαι που παραμένει αυθεντικός, όπως αυθεντική rock είναι και η φωνή του και το απέδειξε περίτρανα. Εξεπλάγην μάλιστα με τον εαυτό μου που θυμόμουν τους στίχους των «Κομπολόι», «Κορόιδο, εντάξει» και του τότε αγαπημένου μου «Μεσ' τα δυο της μάτια».

Τελευταία θα μιλήσω για την οικοδέσποινα της βραδιάς, Ελένη Δήμου που έλαμπε μέσα στο μαύρο φόρεμά της. Αυτή η γυναίκα μ' άρεσε πάντα γιατί η φωνή της γινόταν πολύ αισθησιακή με το βραχνό πασπάλισμα που την διακρίνει. Επίσης μ' άρεσε που αν και έχει κυκλοφορήσει 20 δίσκους (χώρια οι συμμετοχές) παρέμενε πάντα διακριτική και σεμνή, σχεδόν στο παρασκήνιο. Η εικόνα της στο Κύτταρο μου φάνηκε πολύ ανανεωμένη. Ακούσαμε δικά της τραγούδια («Δεν με νοιάζει», «Ετοιμάζω ταξίδι», «Οδοντόβουρτσα», «Πάρε με» με ακορντεόν και κιθάρα επί σκηνής, «Ψεύτρα ζωή», «Το φεγγάρι πέφτει», «Προσωπικά», «Δεν πιστεύω», «Οδοντόβουρτσα», «Η ρακοσυλλέκτρια», «Μπλακ» κ.α.) σε διαφορετικές ενορχηστρώσεις από τις πρωτότυπες αλλά το προσωπικό μου παράπονο είναι ότι κάποια από αυτά δεν τα είπε ολόκληρα αλλά μέχρι το ρεφρέν.

Μίλησε με τα καλύτερα λόγια για τους υπόλοιπους συντελεστές, τους «συνεργάτες» της όπως αποκαλούσε συχνά πυκνά και για την σκληρή δουλειά που έκαναν κατά την οργάνωση του προγράμματος. Το μεγάλο της υπέρ ήταν ότι έδωσε αρκετό χώρο και χρόνο στη νέα γενιά. Αφέθηκε και η ίδια στον αυθορμητισμό και στη νιότη τους (όχι ότι το έχει ανάγκη άλλωστε!!) και άφησε πολλά κομμάτια από την προσωπική της δισκογραφία εκτός για να ασχοληθεί με διασκευές στις οποίες την συνόδευαν οι υπόλοιποι. Είχαμε δηλαδή μπροστά μας μια ομάδα και όχι ξεχωριστές παρουσίες.

Σταθερές μουσικές αξίες, αρκετή δροσιά και διαχρονικές επιτυχίες σε έναν αγώνα μουσικού δρόμου που δεν ξεπερνά τις τρεις ώρες. Όλα αυτά με κεντρικό άξονα μια κυρία που έρχεται από τα πιο νεανικά μας χρόνια φορτωμένη με χιλιάδες αναμνήσεις όπως λέει και το τραγούδι. Η λήξη έμοιαζε με την έναρξη. Μόνο που αυτή τη φορά εκτός από τους μουσικούς ήρθαν για υπόκλιση και οι φροντιστές ήχου και φωτισμού. Γιατί εκτός από το να τους ακούμε σαν όνομα, αξίζει και να τους βλέπουμε! Καλή διασκέδαση, για τις Τρίτες που έχουν απομείνει στο Κύτταρο!

Κείμενο: Ιωάννα Τσιφετάκη

Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας / Ιωάννα Τσιφετάκη