Δεν μπορώ να περιγράψω με λέξεις ό,τι έχει συντελεστεί μέσα μου από τη στιγμή που είδα αποτυπωμένες τις σκέψεις μου στο προηγούμενο editorial. Και τελικά τα κείμενα μας όταν έχουν αφαιρετικό χαρακτήρα αφουγκραζόμενα από την πραγματικότητα που μας περιορίζει, αποκτούν μια μορφή μπροστά μας που μας μιλά για όσα μας απασχολούν...

    Και τί πιο μαγικό όταν αυτή η μορφή ξάφνου αποκτά κίνηση και δεν είναι αποκύημα φαντασίωσης; Είναι η στιγμή που τα πιο βαθιά μας θέλω γίνονται πράξη και απαιτούν την απόλυτη τους αποθέωση από εμάς. Κι αν αυτή δεν επέλθει τότε δεν τα θέλαμε πραγματικά...απλώς νομίζαμε ότι τα θέλαμε...Υποβάλλαμε τον εαυτό μας με συνεχείς σκέψεις ώστε να αποκτήσει το μέσα μας μια μορφή που νομίζουμε ότι μας ταιριάζει! Πόσο πραγματικά τραγικό είναι όταν νιώθεις μετά από μεγάλο κόπο και αγώνες ότι με τους ανθρώπους γύρω σου απλώς δεν ταιριάζεις; Αλήθεια σε ποιο βαθμό μπορεί κάποιος να φανταστεί το μέλλον του σε αυτόν τον κόσμο όταν δεν μπορεί να ζήσει το σήμερα, τη στιγμή που γίνεται το παρελθόν που κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει;

    Φέτος βίωσα την προσωπική μου ανάσταση και ειλικρινά δεν περίμενα ποτέ ότι θα είχε αυτήν την κατάληξη! Ηταν μια διαδικασία τόσο επώδυνη που με έφερε ενώπιον των ευθυνών μου απέναντι στους ανθρώπους που αγάπησα και συνεργάστηκα όλα αυτά τα χρόνια σε όλους τους τομείς που δραστηριοποιήθηκα. Τη στιγμή που τη ζήτησα την έβλεπα μπροστά μου να εκτυλίσσεται σαν μια ταινία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της δικής μου πλάσης! Τη στιγμή ακριβώς που την πόθησα μου ζητήθηκε να φονεύσω με τα ίδια μου τα χέρια τον ίδιο μου τον εαυτό...και αυτό γίνεται με τις πιο ισχυρές σφαίρες που μπορεί κανείς να βρει! Τις σφαίρες της αυτοκάθαρσης και της επανατοποθέτησης του απέναντι στα ίδια του τα δημιουργήματα..σε όλα όσα τον κάνουν δημιουργικό και χρήσιμο μέρος μιας ανθρωπότητας που υπνωτισμένα βαδίζει προς ένα δυσοίωνο μέλλον! Πως το καταφέρνει; Πολύ απλά γιατί δε ζει το σήμερα ως παρακαταθήκη του μέλλοντος!

    Σκεφτείτε το ο καθένας σας ξεχωριστά για τον ίδιο του τον εαυτό! Τα σχέδια σας τι αφορούν; Τη στιγμή που ζείτε τώρα ή κάτι που ελπίζετε στο μέλλον; Αφορούν τον άνθρωπο που θέλετε να είστε; Νιώθετε ότι είστε 100% δημιουργικός με ο,τιδήποτε καταπιάνεστε ή είστε απλώς ένας άνθρωπος που έχει γίνει μια μπαταρία στο Matrix; Αλήθεια σε ποιο βαθμό είστε εθισμένοι στο να αλλάζετε τον κόσμο γύρω σας με υλικά αγαθά, καταπραύνοντας με αυτόν τον τρόπο την τάση σας για ψυχική ανάταση και καθημερινή επανατοποθέτηση; Και σας το λέει ένας άνθρωπος που επί 20 χρόνια λατρεύει τη μουσική και τους υπολογιστές δημιουργώντας άρρηκτη σύνδεση μεταξύ τους, αξιοποιώντας τεχνολογικά μέσα που προέκυψαν όλα αυτά τα χρόνια! Τελικά τί αξία έχουν όλα αυτά όταν απλώς τα βλέπεις σαν αυτοσκοπό αντικαθιστώντας τα διαρκώς με καινούρια; Εχετε μπει στη διαδικασία ποτέ να βρείτε τι πραγματικά κάνουν όλα αυτά στη ζωή σας; Κατ’ουσίαν όλα αυτά μας φυλακίζουν τη φαντασία και μας δίνουν τα πάντα έτοιμα χωρίς να σκεφτόμαστε! Αλήθεια τι είναι πιο όμορφο; Να πας σε μια παραλία και να γράψεις ένα μήνυμα στην άμμο σε αυτόν που έχεις στην καρδιά σου ή να βρεις τον τρόπο να το κάνεις με τη χρήση ενός προγράμματος υπολογιστή;

    Ως απάντηση σε αυτό το μόνο που έχω να πω είναι ότι ο κυβερνοχώρος είναι μαγικός γιατί μας δίνει όλα τα εργαλεία για να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε με πενιχρά χρήματα! ΟΜΩΣ όταν αυτό γίνεται μόνο και μόνο για να υπηρετηθεί η τεχνική διάσταση που τον υποστηρίζει αυτόματα γίνεται ό,τι ακριβώς και η πραγματικότητα που θέλουμε άπαντες να διώξουμε από την καθημερινότητα μας! Ζωή χωρίς φαντασία...καθαρή επιβίωση δηλαδή...

  � Ο,τι υπάρχει μέσα μας είναι ο εαυτός μας που σπαρταράει να μοιραστεί με τους γύρω του το είναι του! Δυστυχώς τα στερεότυπα των σχέσεων μας έχουν υποβάλλει στη διαδικασία να πιστεύουμε ότι απαιτείται προσπάθεια και πόνος για να δομηθεί μια σχέση! Πιστέψτε με δεν ισχύει ούτε στο απειροελάχιστο!

    Οι σχέσεις στη σημερινή εποχή είναι δυσλειτουργικές γιατί έχουμε αποξενωθεί από την ίδια μας τη φύση, που είναι να είμαστε κοινωνικά όντα! Ακόμα και ο άνθρωπος των σπηλαίων ενστικτωδώς δημιουργούσε οικογένεια στην αρχή και έπειτα μικρές κοινότητες για να προστατευθεί από όλα τα «κακά» γύρω του. Σήμερα τι κάνει;

    Κλεινόμαστε σε δωμάτια και δεν αφήνουμε να μπει μέσα ούτε νερό ούτε φως, παρασέρνοντας την ψυχή μας στην ΙΔΙΑ διαδικασία που έχει ένα άνθος υπό αυτές τις συνθήκες! Το φως και το νερό είναι οι άνθρωποι που μας γεμίζουν και μας δίνουν πνοή και ΟΧΙ οι δραστηριότητες μας όπως πιστεύεται στην εποχή μας! Τα δημιουργήματα μας είναι απλώς το επιστέγασμα αυτής της σχέσης που μας δίνει απίστευτης διάστασης δυνάμεις να χαρούμε τον εαυτό μας και όσους είναι γύρω μας! Και θα μου πείτε τι είναι οι γύρω μας σε σχέση με όλα αυτά;

   Κάθε άνθρωπος έχει έρθει έχοντας ένα ακατανόητο σχηματισμό μέσα του που του έχει αποδοθεί ο όρος ψυχή. Αυτή η άυλη και πανίσχυρη οντότητα ορίζει πλήρως την ύπαρξη μας, που κανείς μας όσο είναι εγκλωβισμένος σε αυτό το σώμα δε θα μάθει ποτέ ποια πραγματικά είναι! Μπορεί όμως να τη νιώσει όταν μάθει να επικοινωνεί μαζί της και να δέχεται την ιδιοσύσταση της, την κατασκευή της! Για να γίνει αυτό όμως απαιτείται η αποδοχή της παρουσίας της! Αλήθεια πόσοι πραγματικά το πιστεύουν αυτό όταν το μόνο που τους νοιάζει είναι να πάρουν παραπάνω μισθό ή σταματούν τα όνειρα τους όταν ξαφνικά παύει ένα δημιουργημα τους να υφίσταται;

   Ο εαυτός που ποθείτε είναι μέσα σας και πιστέψτε σε αυτόν για να σας χαριστεί απλόχερα! Αν δεν τον βλέπετε επικοινωνήστε μαζί του και θα σας μιλήσει όπως δεν τον έχετε ξανακούσει ποτέ! Θα σας ζητήσει να σπάσετε τους καθρέφτες των ρόλων που παίζετε στην καθημερινότητα σας....να φονεύσετε ό,τι δε συνάδει με τα θέλω σας.... Εκεί θα ξεκινήσει και η διαδικασία της αποδόμησης όσων θελήσατε μέχρι τώρα και της επαναδιαπραγμάτευσης τους σύμφωνα με τα πιο βαθιά πιστεύω σας για τη ζωή! Και αυτά δεν είναι παρά απόσταγμα εμπειριών και προσωπικών αναζητήσεων στο μοναχικό δρόμο που χαράξατε όλα αυτά τα χρόνια μέχρι αυτή τη στιγμή που διαβάζετε αυτή τη γραμμή...

    Οσοι πιστεύετε μέσα σας πως είστε μισοί και αναζητείτε εκείνον που θα σας συμπληρώσει, «το λεγόμενο άλλο σας μισό», μην το καταδιώκετε! Θα σας φανερωθεί με τον πιο απρόσμενο και προκλητικό τρόπο! Εκεί μόνο η φαντασία σας θα μπορέσει να δώσει απαντήσεις....πότε με σιωπή...πότε με χαμόγελο...πότε με ανείπωτη χαρά! Εκεί ο πόνος και η πίκρα θα περάσουν στη λήθη και θα σας φαντάζουν ξένα με την ίδια σας την ύπαρξη! Εκεί θα νιώσετε πως όσους αδικήσατε στη, μέχρι τώρα, ζωή σας αξίζουν την πιο απόλυτη συγγνώμη σας που τους δώσατε τον κακό εαυτό σας! Δεν το αξίζανε!

    Κάπου εκεί αρχίζουν όλα!Θα λειτουργείτε έξω από το χρόνο, μεταφράζοντας τα πάντα σε στιγμές και τα βιώματα σας σε εικόνες. Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου όλοι όσοι διαβάσατε αυτές τις γραμμές να αντιληφθήκατε ότι δεν αποτελούν σκέψεις αλλά μια βιωματική αποτύπωση όσων έχουν γίνει μέσα μου! Σε εμένα ήταν μια ηλιαχτίδα στο απόλυτο μαύρο της ψυχής μου....ηλιαχτίδα που έγινε φως! Σε εσάς θα εμφανιστεί αλλιώς, ανάλογα με τον τρόπο που εικονογραφείτε την ψυχή σας! Πιστέψτε το όμως και θα σας φανερωθεί και σε ανθρώπινη μορφή και να είστε προετοιμασμένοι να του αφεθείτε ολοκληρωτικά για ένα ταξίδι για την ύπαρξη σας χωρίς επιστροφή στον εαυτό που είχατε μέχρι τώρα!

     Χριστός Ανέστη! Θέλει κι από εσάς το ίδιο! ΣΕΙΡΑ ΣΑΣ ΛΟΙΠΟΝ! Μπορούμε όλοι να ζήσουμε αυτό που είμαστε αρκεί να το ζητήσουμε και να δεχτούμε τις συνέπειες της πτώσης του εαυτού μας!

Λευτέρης Τσουρέας

     ΥΓ: Δε θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που μπήκε η ηλιαχτίδα στο σκοτάδι μου....γιατί θα το ζω κάθε στιγμή με τον ίδιο ακριβώς τρόπο! Αν το θεωρήσω δεδομένο είμαι καταδικασμένος να ζήσω ξανά στο σκοτάδι μου....